Vooral natuurschoon blijft hangen na zien La Holandesa

De rode loper lag uit en bij binnenkomst stond de champagne klaar. Gisteravond is in het Groninger Forum de Groningse versie van het International Film Festival Rotterdam begonnen. De openingsfilm La Holandesa (Marleen Jonkman) weet echter niet te raken, en is op sommige momenten zelfs ongeloofwaardig.

Al acht jaar proberen Maud (Rifka Lodeizen) en Frank (Guido Pollemans) kinderen te krijgen. Een reis door Chili zou een nieuw begin zijn, zonder kinderen. Maud heeft het zonder medeweten van Frank toch nog een keer geprobeerd. Als ze tijdens de reis een miskraam krijgt, volgt een enorme ruzie.

Maud loopt weg en gaat liftend het land door, alleen. Ze rijdt onder andere mee met het stereotype vrachtwagenchauffeur (“hallo lekkerding”) en zijn zoontje, Messi. In een dronken bui probeert de chauffeur haar te verkrachten, maar dat ligt er te dik bovenop. Maud weet hem te overmeesteren en vlucht, samen met de achtjarige Messi.

Het acteerwerk van Lodeizen is sterk, maar het acteerwerk van de jonge Cristóbal Farias (Messi) is misschien nog wel beter. Na afloop van de première vertelde Lodeizen dat hij wel een beetje lastig was op de set. “Hij had door dat hij belangrijk was, en dus ging hij eisen stellen, zoals snoep vragen voordat hij iets moest doen”.

Wat volgt is een reis door de prachtige Chileense landschappen. Maud en Messi groeien naar elkaar toe, maar Maud blijft met haar kinderwens worstelen. Voor wie zelf een kinderwens heeft komt dit misschien wel dichtbij, maar anders raakt het niet.

Dat komt ook door dat de film op bepaalde momenten ongeloofwaardig is. In Santiago komt Maud plotseling en onverwacht Frank tegen. In het enorme land elkaar tegenkomen in een stad van 5,5 miljoen mensen, voelt niet realistisch.

Het is een gemiste kans dat niet volledig op het verdriet van Maud wordt gefocust. Het terug laten komen van het verdriet van Frank, door middel van voicemailberichten, is ook een beetje gekunsteld.

Scenarioschrijver Daan Gieles baseerde het verhaal op haar eigen leven. Ze probeerde zelf ook zwanger te worden, zonder succes. Ze beschrijft de film als “vrij autobiografisch”. Daarom is het ook problematisch dat de verhaallijnen soms ongeloofwaardig zijn. Als Maud na veelvuldig liegen over haar kinderwens eindelijk een keer aan iemand echt de waarheid vertelt, is de enige reactie die ze krijgt ‘fuck it’. Dat geeft een onbevredigend gevoel.

En dat is ook het gevoel dat blijft hangen na de film. De beelden, van het ruige Patagonië in het zuiden tot de uitgestrekte vlaktes in het noorden, zijn indrukwekkend. Maar het verhaal is niet altijd geloofwaardig, soms cliché en zelfs afgezaagd. En dat is jammer, want het is een dappere poging van schrijver Gieles om zo’n persoonlijk onderwerp als kinderloosheid te vertalen in een film. Wat het meest bijblijft is de adembenemende natuur van Chili.

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *