“Nee!” tegen de comfortepidemie

Drie weken geleden ging de documentaire Free Solo in première, waarin te zien is hoe Alex Honnold zonder touw de 900 meter hoge wand El Capitan overmeesterde. Hangend aan een slipperige rots boven een verticale wand van honderden meters hoog. Twee vingers die steunen op de wand en een voet die balanceert op een richel van drie centimeter breed moeten je ervan weerhouden om niet te pletter te vallen. Alleen, zonder touw, geen ruimte voor fouten. Een briesje of een verkeerde beweging en het is gedaan. Ik hoor iedereen om me heen al denken: wie doet zoiets?

Tijdens het bekijken van de documentaire zie ik in de bioscoopzaal regelmatig heftig schuddende hoofden om me heen. Ogen worden stevig dichtgeknepen als de voet van Honnold wegglijdt van een slipperige rots. Ik vraag me af of de meesten überhaupt hebben gezien hoe Honnold zijn trotse laatste stappen zet als de top in zicht is. De sfeer in de bioscoopzaal doet me denken die ene keer dat ik met mijn ouders in de dierentuin van Emmen stond en samen met een groep bezoekers observeerde hoe een zeeleeuw drie keer achter elkaar met zijn kop tegen het glas botste: “Wat doet ‘ie nou?” Honnold is interessant, maar onbegrijpelijk.

Dat we niet zo goed snappen wat Honnold beweegt is niet gek. Een comfortepidemie, dat is waar we last van hebben. De dagelijkse bezigheden van de meesten van ons komen in de breedste zin niet overeen met die van een free climber. Een comfortabel avondje Netflix op de bank onder het genot van een glas rode wijn, goed losgaan in de discotheek, of, voor de echte fanatiekelingen: alle stress eruit zweten met een goede hardloopsessie in het park. En zelf doe ik er net zo hard aan mee. Als ik voor de zoveelste keer de computer afsluit na een drie uur durende gamesessie duik ik mijn bed in en denk ik: had mijn avond er niet iets spannender uit kunnen zien? Toch volgt er dan al snel weer de sussende gedachte: ach, het was toch “relaxt”? Onze hobbies zijn leuk, maar vaak afstompend veilig.

Daarom denk ik dat we wel eens wat meer mogen opsteken van waaghalzen zoals Honnold. Want hoe lekker die bank ook ligt, ergens weten we wel dat de beste herinneringen niet ontstaan binnen die vertrouwde vier muren. Want wie geen enkel risico wil nemen, zal nooit weten hoe het is daar aan die o zo enge, maar vreselijk prikkelende rand van de comfortzone. Eerlijk toegegeven, Free Solo gaf me de kriebels. Maar die altijd aanwezige middelmaat die de norm lijkt te zijn is ook om moe van te worden.

Nu begrijp ik dat niet iedereen de behoefte voelt om te balanceren op één teen bovenaan een oneindig diepe kloof. Gelukkig kan iedereen een krijger zijn en af en toe “nee” zeggen tegen de comfortepidemie, ook op het kantoor of in de lokale kroeg. Alleen een echte waaghals weet wat er schuil gaat achter de lach van de mysterieuze vrouw die niemand durft aan te spreken in de discotheek op de hoek. En nu kan ik er zelf ook niet meer omheen. Misschien toch maar eens dat reisje naar Rusland boeken dat al eeuwen op de planning stond.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.