Eerst festivalondernemer, nu archeoloog of boomhuttenbouwer

Door de coronamaatregelen gaan de festivals niet door tot 1 september. Naast artiesten zijn er nog veel meer mensen afhankelijk van festivals. Ondernemers hebben nieuw werk moeten zoeken om rond te komen.

‘Ik kan nu nog niet praten,’ zegt Esther Scheele. ‘Ik zit in een gat in de grond’. Even vraag ik me af of ze dit figuurlijk bedoelt. Scheele is normaliter namelijk werkzaam in de festivalbranche als hoofd horeca van onder andere Castlefest, dat kan nu niet door gaan. Zou ze werkelijk zo diep in de put zitten? ‘Letterlijk,’ lacht ze, ‘ik ben nu weer aan het werk als archeoloog’.

Door de coronacrisis gaan alle vergunningplichtige evenementen niet door tot 1 september. Dit betekent dat de culturele sector hard geraakt wordt, omdat het hele festivalseizoen niet door kan gaan. Maar naast de artiesten zijn er nog veel meer mensen die afhankelijk zijn van festivals. Van festivalcateraars tot tentenverhuurders, hoe gaat het eigenlijk met hen?

Esther Scheele

Esther Scheele aan het werk als archeoloog. Foto: Weike van Koolwijk

“Het was wel een harde klap,” zegt Scheele, die het logistieke gedeelte van de horeca regelt van verschillende festivals. “Op maandag waren we nog heel erg bezig met de voorbereidingen, aan het einde van de week mocht er helemaal niks meer.”

Ze kreeg voor een deel financiële compensatie. “Mijn vaste baan bij Vana Events van drie dagen in de week wordt doorbetaald door de regelingen vanuit het rijk, maar voor mijn overige werk als zzp’er verdiende ik niet genoeg om aanspraak te kunnen maken.”

Gelukkig had ze nog iets om op terug te vallen. “Ik kreeg een appje van een collega-archeoloog die wist dat ik in de evenementenwereld zit. Hij vroeg of het klopte dat ik geen werk had. Dan heb ik wel iets voor je, zei hij.” Zo komt het dat ze, nadat ze anderhalf jaar geleden haar werk als archeoloog had verlaten, nu weer als freelancer vlakbij Bedum de bodem aan het onderzoeken is op archeologisch materiaal. “We hebben al wat scherven uit de Ijzertijd gevonden”.

“Eigenlijk vind ik het heel moeilijk om me volgend jaar voor te stellen. De anderhalvemeterregel is niet te doen op evenementen. Misschien dat het maximale aantal bezoekers omlaag gaat of het terrein groter mag, maar ik weet het niet. De situatie is zo bizar.”

“Ik blijf gewoon opgraven tot we weer wat mogen. En zodra we weer mogen dan ga ik weer de evenementenwereld in, dat is toch wel het werk dat ik het allerleukst vind.”

Michaël Müller

Michaël Müller aan het werk in zijn loods. Foto: Weike van Koolwijk

Normaal staat Michaël Müller met zijn festivalcateringsbedrijf Cooking highlander op verschillende festivals in het land. In het begin van het jaar zat hij om de tafel met zijn opdrachtgevers van het festival Zwarte Cross. “Ze legden een kaart van het festivalterrein op tafel en zeiden: ‘Jullie staan normaal naast één podium. Dit jaar gaan het helemaal anders doen. Jullie krijgen een podium aan de ene kant en een podium aan de andere kant en jullie staan in het midden, zodat ze als de bezoekers wisselen van optredens ze bij jullie langskomen.’ Dus wij maakten onze borst nat voor een druk jaar, we hebben nieuwe barbeques gekocht en dan krijg je dit.”

Video: Weike van Koolwijk

Toen bleek dat het hele festivalseizoen niet door zou gaan, keek hij om zich heen wat hij in zijn loods had staan om toch nog iets te kunnen verdienen. Van een dakplaat van een oud bouwsel maakte hij samen met collega’s wat muren, en hij had nog een stand die voor binnen geschikt was. “Alles wat ik heb gebruikt was in ons eigen warenhuis aanwezig, zelfs het plexiglas heb ik vastgemaakt met het bindgaren wat we normaal voor vlees gebruiken,” zegt hij. 

Warehouse BBQ was geboren. “Ik heb gewoon een website gemaakt en ik dacht, ik kijk wel wie er komt.” Iedere vrijdag tot zaterdag verzorgt hij een barbecue afhaalmenu vanaf zijn loods op een bedrijventerrein in Noord-Groningen. Daarnaast verzorgt hij nu ook catering. “Maar ga ik daar de oorlog mee winnen? Nee.” Zijn omzetdaling is aanzienlijk. “Op het moment houden wij ons hoofd boven water met steunmaatregelen. Ik ben 99 procent van mijn omzet kwijt, over een een paar ton.”

Met de Tijdelijke Overbruggingsregeling Zelfstandig Ondernemers (TOZO) en de verwachte toekenning van de Tegemoetkoming Vaste Lasten (TVL) verwacht hij het tot oktober te kunnen redden. “En dan ga ik lenen tot mei volgend jaar,” zegt hij. Want hij gaat er vanuit dat hij volgend jaar weer aan het werk kan. “Door een vaccin, of doordat de druk op de overheid zo groot wordt dat er andere dingen ontwikkeld worden. Je gaat mij niet wijsmaken dat er volgend jaar niks gebeurt.”

Ondanks de crisis heeft hij niet het gevoel dat hij aan de grond zit. “De enige lopende kosten zijn het salaris van mezelf en mijn vader, de huur van de loods, en wat verzekeringen. Ik weet zeker dat ik weer voor drie tot vier maanden gered ben. Dan verdien ik geen modaal salaris meer, maargoed. Ik heb een huurhuis en eten in de koelkast. Ik ben blij dat we in zo’n land leven waar dit zo goed geregeld is.”

Jeroen Padmos

Edi Padmos in de werkplaats van Konvooi Exeptionel. Foto: Weike van Koolwijk

In de werkplaats op het Suikerunieterrein schuurt Edi Padmos een raamkozijn van een boomhut die hij voor een klant maakt. Een paar honderd kilometer verderop, in Hamburg, repareert zijn broer Jeroen een plasticsorteermachine. Beiden zijn mede-eigenaar van Konvooi Exeptionel, een bedrijf dat festivaltenten en podia verhuurt voor onder andere het Bevrijdingsfestival in Groningen en Simmerdeis in Drachten.

De tenten, die liggen in de opslag. “Maar”, zegt Jeroen Padmos, “we hebben niks te klagen. We zijn handig en dan is er altijd werk.” Ze hebben, afgezien van de eerste tegemoetkoming van vierduizend euro, geen beroep hoeven doen op overheidssteun. 

Toen duidelijk bleek dat dit qua tentenverhuur een verloren seizoen zou zijn belde Jeroen zijn contacten. “Eerder hadden ze mij benaderd voor klussen. Die ik heb moeten afslaan omdat ik het toen te druk had. Wil je nog die badkamermeubel vroeg ik nu, zal ik nog dat aluminium frame voor je lassen. En dat wilden ze wel.”

Daarna kwam het ene project na het andere, eigenlijk zitten ze geen moment stil. “Als je goede riemen hebt dan kun je goed roeien. Als de wind dan een keer van een andere kant komt, dan roeien we gewoon de andere kant op”

“Ik vind het wel heel kut hoor, er zijn ook veel bedrijven in mijn omgeving die het zwaar hebben. Dan denk ik: als er overheidssteun is, laat dat dan lekker naar die mensen gaan.”

“We hebben de keuze gemaakt om dit jaar als verloren te zien. We hebben nog een aanvraag gekregen voor een privéfeestje in de tuin maar we gaan dat niet doen. We doen het goed of we doen het niet. Iedereen is nu toch zijn eigen pad al ingeslagen. We hebben alle verzekeringen stopgezet en alle bussen en vrachtwagens geschorst. Het is jammer van het seizoen, maar volgend jaar staan we er gewoon weer.”

Eind augustus wordt Jeroen vader. “Dat was wel een ding, ik moest wel met de jongens afspreken dat ik er dan niet zou zijn. Nu is dat geen probleem. Het is eigenlijk voor mij een perfect jaar voor corona.”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.